شعر مهدوی

بهار جان

بهــــار آمد، جوانى را پس از پیرى ز سر گیرم     

کنـــار یــــار بنشینم ز عمـــر خــود ثمر گیرم    

بــــه گلشن باز گردم، با گل و گلبن در آمیزم      

بـــه طرف بوستان دلدار مهوش را به برگیرم

خــــزان و زردى آن را نهم در پشت سر، روزى     

کـــه در گلـزار جان از گل‏عذار خود خبر گیرم

پَـــر و بالــــم که در دىْ از غم دلدار، پرپر شد بـــه

فـروردین به یاد وصل دلبر بال و پر گیرم

بـــه هنگام خـزان در این خراب آباد، بنشستم     

بهـــار آمــد کـــه بهـــر وصل او بار سفر گیرم

اگر ساقى از آن جامى که بر عشاق افشاند       

بیفشـــاند، به مستى از رخ او، پرده بر گیرم

امام خمینی (ره)




شعر مهدوی, بهار جان, فروردین, شعر امام خمینی (ره)