شهید چمران


تنهایی که مرا به عرفان اتصال می دهد. مرا با محرومیت آشنا می کند.

کسی که محتاج عشق است، در دنیای تنهایی با محرومیتِ عشق می سوزد.

جز خدا کسی نمی تواند انیس شبهای تار او باشد و جز ستارگان اشکهای او را پاک

نخواهند کرد. جز کوههای بلند راز و نیازهای او را نخواهند شنید و جز مرغ سحر ناله های

صبحگاه او را حس نخواهند کرد. به دنبال انسانی می گردد تا او را بپرستد یا به او عشق

بورزد. ولی هر چه بیشتر می گردد، کمتر می یابد …




شهید چمران, محرومیتِ عشق, عرفان, دهلاویه